توپ طلا، هری کین را ستاره کرد
پس از دست‌کم گرفته شدن در بیشتر دوران حرفه‌اش، بزرگی کاپیتان انگلیس سرانجام از سوی دنیای فوتبال به رسمیت شناخته شد.
لحظه‌ای احساسی
کمی پیش از ساعت ۲۳ دوشنبه شب، بیش از یک ساعت پس از زمانی که مراسمی بیش از حد کش‌دار توپ طلا باید تمام می‌شد، هری کین برنده توپ طلای مردان ۲۰۲۶ اعلام شد و بلافاصله روشن بود این جایزه چقدر برایش ارزش دارد.
کین دست‌هایش را روی صورتش گذاشت تا خودش را جمع‌وجور کند. حتی پس از رفتن روی سن پالادیوم لندن و دست دادن بزرگوارانه با رقبای اصلی‌اش، او کمی بی‌کلام بود و فقط بارها «وای!» می‌گفت. او گفت: «تقریباً حرفی برای گفتن ندارم.» اما در عمل بیش از ۱۲ دقیقه سخنرانی کرد؛ آن هم در پایان مراسمی که ساعت‌ها طول کشیده بود. با این حال سخت بود از او ایراد گرفت، چون بیشتر وقتش را صرف تشکر از کسانی کرد که معتقد بود او را به اینجا رسانده‌اند.
انتخابی تازه و فروتنانه
این کین همیشگی بود، فروتن تا حد افراط، و دقیقاً نشان می‌داد چرا انتخاب دلپذیری برای برنده شدن است. در حالی که دیگران پیش از مراسم از شانس خود می‌گفتند، کین شانسش را کم‌اهمیت جلوه می‌داد، چون می‌دانست نبود جام بزرگ ملی یا باشگاهی در کارنامه‌اش ممکن است به ضررش تمام شود. او فصل گذشته بایرن را به دوگانه داخلی رساند، اما به گفته ماوریسیو پوچتینو، سرمربی سابق تاتنهام، خطر این وجود داشت که کین به‌خاطر نبردن جام جهانی یا لیگ قهرمانان «تنبیه» شود.
اما یک چیز را می‌دانیم: رأی‌دهندگان توپ طلا گل را بالاتر از هر چیز ارزش می‌دهند و هیچ‌کس در فصل ۲۶-۲۰۲۵ بیشتر از کین (۷۳ گل) گل نزد. در واقع فقط لیونل مسی در یک فصل اروپایی بیشتر گل زده است (۸۱ گل در ۱۲-۲۰۱۱). مسلماً بحث درباره پیروزی کین ادامه خواهد داشت، اما واقعاً فقط در مادرید و بارسلونا، چون بقیه دنیای فوتبال می‌دانند داستان او داستان استقامت و برتری است که ارزش جشن گرفتن دارد.
نه یک ستاره تک‌فصلی
کین خودش به DAZN گفت: «هیچ‌وقت آن کسی نبودم که مردم فکر کنند ابرستاره می‌شود، مثل بعضی از بچه‌های امروز.» حتی پس از اینکه در فصل ۱۵-۲۰۱۴ ۲۱ گل در ۳۴ بازی برای تاتنهام زد، کسانی او را «شگفتی یک‌فصلی» خواندند. او آن زمان گفت: «می‌دانم بیشتر از این هستم» و حق با او بود. اما حتی خود کین هم در ابتدا باور نداشت برنده آینده توپ طلا باشد.
ژوزه مورینیو در دوران حضور مشترکشان در تاتنهام پتانسیل کامل او را دیده بود. سرمربی پرتغالی در گفتگویی مشهور در مستند «همه یا هیچ» آمازون درباره تاتنهام به کین گفت: «دیروز تمرینت را دیدم و شکی ندارم که تو یک رهبر هستی. دنیا با احترام باورنکردنی به فوتبال انگلیس نگاه می‌کند، اما هنوز فکر می‌کنند ستاره‌های سینمایی فوتبال به جاهای دیگر تعلق دارند. ما باید جایگاه تو را در این جهت بسازیم.»
این هدف اکنون محقق شده، اما با وجود تلاش کین برای تقسیم اعتبار، همه‌اش به پشتکار او برمی‌گردد و شاید به همان اندازه به شجاعتش. کین ثابت کرده صبر فضیلت است، اما اگر سه سال پیش تصمیم نمی‌گرفت تاتنهام را به مقصد بایرن مونیخ ترک کند، برنده توپ طلا نمی‌شد.
او همیشه رؤیای بردن جام با تیمی را داشت که در ۱۱ سالگی به آن پیوست، اما با اکراه پذیرفته بود که این اتفاق نمی‌افتد و هرچه بیشتر در تاتنهام بماند، شانسش برای پایان دادن به یکی از بدنام‌ترین خشکسالی‌های جام در فوتبال کمتر می‌شود. او در ۲۰۲۳ گفته بود: «همیشه گفته‌ام نمی‌خواهم بازنشسته شوم و حس کنم می‌توانستم بیشتر انجام دهم.»
البته ترجیحش پیوستن به تیمی دیگر در لیگ برتر بود تا در انگلیس بماند و نظر رایج این بود که کین شخصیت مناسب برای درخشش در کشوری دیگر را ندارد. اما او به خودش اعتماد کرد و از انتقال دیوید بکام به رئال مادرید در ۲۰۰۳ الهام گرفت. او به TNT Sports گفت: «او الگوی من بود. به یک مدرسه رفتیم، در یک منطقه بزرگ شدیم و وقتی من بزرگ می‌شدم کاپیتان انگلیس بود. می‌خواستم راه او را بروم. می‌دانم بازیکنان انگلیسی زیاد این کار را نمی‌کنند، اما بهترین کاری بود که در عمرم کرده‌ام.» حالا هیچ‌کس نمی‌تواند این ادعا را رد کند.
«بگذارید موفقیت سروصدای شما باشد»
بازی و جایگاه کین از زمان پیوستن به بایرن به سطحی کاملاً متفاوت رسیده است. هرچند او همیشه احتمال داشت در بایرن بدرخشد، نباید فراموش کرد وقتی نخستین بار به الیانز آرنا آمد چه فشاری روی او بود.
کین عملاً جانشین دیرهنگام رابرت لواندوفسکی برای بایرن بود و بسیاری تصمیم باشگاه برای پرداخت ۱۰۰ میلیون پوند (۱۲۷ میلیون دلار) برای مهاجمی ۳۰ ساله را زیر سؤال بردند. لوتار ماتئوس او را «خیلی پیر و خیلی گران» خوانده بود. اما کین ثابت کرد خریدی ارزان بوده است. کمتر فوتبالیستی با قیمت نه‌رقمی به اندازه کاپیتان انگلیس برای باشگاهش مفید بوده، او ۱۵۶ گل در تنها ۱۵۹ بازی برای بایرن زده است.
موفقیت این انتقال از آمار فراتر می‌رود. هر آنچه از آن زمان رخ داده، نحوه نگاه به او را در انگلیس و جهان تغییر داده است. کین مدت بسیار طولانی دست‌کم گرفته می‌شد، عمدتاً چون با انتظارات برخی از ظاهر و صدای یک فوتبالیست جهانی جور نبود.
اما کین هیچ‌وقت اجازه نداد منتقدان او را ناامید کنند و بجا بود که زمانی برای لذت بردن از افتخار توپ طلایش بگذارد. او در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «در سکوت سخت کار کنید. بگذارید موفقیت سروصدای شما باشد.» و شب دوشنبه در پالادیوم لندن نام او، نه کیلیان امباپه یا لامین یامال یا لیونل مسی، در سالن طنین‌انداز بود.
البته جوایز فردی در ورزش تیمی ممکن است معنایشان را از دست بدهند، اما برای کین توپ طلا نشان‌دهنده قدردانی دیرهنگام و ترکیبی بسیار رضایت‌بخش از اثبات و تأیید بود.
هر کسی حق دارد بگوید بازیکنان بهتری هم بوده‌اند که این جایزه را نبرده‌اند؛ یکی‌شان درست سمت چپ کین ایستاده بود. اما معنادار بود که تیری آنری وظیفه خود دانست به مردی ادای احترام کند که چهارمین برنده مسن‌تر تاریخ توپ طلا شد. ستاره آرسنال گفت: «همیشه از هموطنانم حمایت می‌کنم، اما باید درباره هری کین چیزی بگویم: من او را از ابتدا دیده‌ام. او برای رسیدن به آنچه به دست آورده بسیار رنج کشید. برنده‌ای شایسته.» و حالا در ۳۳ سالگی، یک ابرستاره تمام‌عیار فوتبال.
